Arcywyznanie arcybiskupa

20 lutego

Nie jestem owieczką tego stadka, nie do mnie skierowany jest list pasterski arcybiskupa Michalika, który przygotował na Wielki Post. Nie będąc adresatem, nie będę też nań odpowiadał. Niemniej zaciekawiony internetowym omówieniem tekstu, który ma być wygłoszony w kościołach archidiecezji przemyskiej 26 lutego, postanowiłem się zapoznać z pełną jego wersją (dostępną TU).

Dla mnie — zwolennika idei dobrej roboty — najciekawsze jest to, że taki tuz polskiego Kościoła jak abp Michalik, obecnie przewodniczący Episkopatu Polski, przy okazji tak ważnej w roku liturgicznym jak wejście w Wielki Post, nie potrafi zdobyć się na napisanie listu, który miałby w sobie jakąś temperaturę (żeby nie powiedzieć, żar), mógł poruszyć czyjekolwiek sumienie, zmusić słuchające owieczki do zastanowienia się nad ich pastwiskowym życiem. Zamiast tego owieczka dostaje standardowy zestaw wyrzekań na dzisiejszy świat. To nawet nie jest tekst, który można by wygłosić z oratorskim zapałem — zbyt jest zawikłany, był dał się zrozumieć podczas słuchania. Leci to np. tak:

W styczniowym numerze jednego z katolickich pism zamieszczono wywiad z panią Marguerite Peeters, dyrektorem brukselskiego Instytutu na rzecz Dialogu Międzykulturowego, w którym autorka, znana ze swych katolickich przekonań zauważa, że nadchodzą rewolucyjne zmiany polityczne i kulturowe na skalę światową. Potrzebna jest nowa ewangelizacja, do której zachęca Ojciec Święty, ale najpierw trzeba dobrze rozeznać sytuację. Zauważmy, że ta nowa kultura globalna wyrasta z postmodernizmu, który promuje relatywizm moralny, aborcję, małżeństwa jednopłciowe, homoseksualizm itd. … a wszystko to dzieje się przez globalne, światowe, polityczne ukierunkowanie tejże rewolucji kulturowej, wykluczającej Boga i Jego przykazania.

Spróbujcie to przeczytać na głos, spróbujcie uważnie wysłuchać czegoś takiego stojąc w kościele (a nie jest to początek listu)…

Powiecie: ateisto, a cóż ciebie to obchodzi, chodzisz do kościoła czy co?! Zgadza się, to nie mój problem. Zarazem jednak mój. W tym sensie, że te komunały, liczmany, to pustosłowie jakoś tam wpływa na to, co przeciętny parafianin myśli. I z takim myślątkami ten parafianin idzie potem do wyborów, a to już zaczyna mnie dotyczyć, bo nie chciałbym mieszkać w kraju rządzonym przez ludzi, dla których abp Michalik jest autorytetem. Zwłaszcza że on sam nie do końca wierzy w Ewangelię. Bo jak inaczej mam zrozumieć te oto słowa z jego listu (podkreślenie moje):

Trzeba uczynić wiele, aby kolejnych 40 dni roku liturgicznego pomogło pogłębić naszą wiedzę i wiarę, pomogło odczytać wyzwania czasów, w których żyjemy i przeniknąć je tym, co tylko chrześcijanie posiadają i czym mogą ubogacić świat. A będzie to możliwe, jeśli nawrócimy się i naprawdę uwierzymy w Ewangelię.

To niby apel do wiernych, ale brzmi jak wyznanie… Straszne wyznanie w ustach szefa episkopatu, nieprawdaż?